Άνθρωποι...

VeRsEaU . | Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016 11:05 πμ

Άνθρωποι ...που κατανόησαν ότι για να γνωρίσουν το αληθινό νόημα μιας κατάστασης έπρεπε πρώτα να βιώσουν τον παραλογισμό της , για να μπορέσουν να ξαναρχίσουν από την αρχή .

Που τελικά κατάλαβαν πως όταν περπατήσεις στη θύελλα και βγεις από αυτήν , δε θα είσαι ο ίδιος άνθρωπος , κατανοώντας ότι αυτή ήταν η ουσία της θύελλας , έχοντας πάντα μέσα τους ότι όλα είναι στιγμές , ότι στις μεγάλες σχέσεις λείπει ο έρωτας , στους μεγάλους έρωτες λείπει η σχέση και αυτό που κατέχεις είναι εκείνο που επιλέγεις να μη στο πάρει κανείς .

Άνθρωποι ...που περιμένουν το τρένο της μεγάλης στιγμής , που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή τους , φτάνει επιτελούς στον προορισμό , που χρόνια περίμεναν χαρίζοντας στον εαυτό τους αυτό που είχαν στο μυαλό τους .
Αναρωτιούνται εάν τελικά ανέβηκαν στο σωστό συρμό ή έκαναν λάθος και απλά κουμπώνοντας το παλτό τους συνεχίζουν το οδοιπορικό στις ράγες των χαμένων ευκαιριών .

Άνθρωποι ...που κάποτε γνωρίσαν τις ακρότητες της ανθρωπινής ψυχής κατάφεραν στο τέλος να ανακτήσουν το θάρρος τους κατανοώντας ότι ...η ζωή είναι ένας προορισμός χωρίς επιστροφή και να σταθμίσουν όσα συνέβησαν στη ζωή τους διαπιστώνοντας ότι τελικά υπάρχει φόβος μπροστά στην ελευθερία , ξέροντας ότι ποτέ δε θα είναι απόλυτα ο εαυτός τους . Όμως κατάφεραν να κάνουν τη μεγάλη ανατροπή φεύγοντας ή μένοντας καταλαβαίνοντας πια την σπουδαιότητα της συγχώρεσης και της εμπιστοσύνης μέσα από το δρόμο της αυτογνωσίας , προσπαθώντας να σταθούν ξανά στα πόδια τους και να δημιουργήσουν έχοντας πάντα μέσα τους ότι όλα είναι μόνο στιγμές και ότι όλα εδώ μένουν.

Όταν δε , ανακαλύψουμε την πραγματική αλήθεια των πραγμάτων νιώθουμε να χάνεται ο κόσμος. Έχουμε να παλέψουμε με το θεριό. Και τότε πια καταλαβαίνουμε ότι είμαστε πραγματικά δυνατοί , δε φοβόμαστε. Δεν αισθανόμαστε ενοχές πια ....τότε είναι που καταλαβαίνουμε ότι η ψυχή ησύχασε ...και μεις ξαναπετάξαμε.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα όπου και αν είμαστε και με ότι κουβαλάμε στη ψυχή μας .

Άλλωστε ο καθένας γνωρίζει την αλήθεια του .




Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, πού με βάζεις;

VeRsEaU . | Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016 8:18 μμ

Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, πού με βάζεις ;
 

Πάνω σ΄ένα τοίχο στο χρώμα του ουρανού και της θάλασσας, μέσα σ'ένα μικρό πάρκο στα βόρια του Παρισιού.
 

Και άμα πέσω από εκεί ;
 

Θα πέφτεις σε άλλα « σ'αγαπώ ». Θα ηχούν διαφορετικά, αλλά πάντα θα εννοούν το ίδιο πράγμα. Να μη φοβάσαι.

Να μη φοβάσαι τη διαφορετική γλώσσα, τη διαφορετική προφορά, τις άγνωστες λέξεις, τις ξένες διαλέκτους.

Να μη φοβάσαι το διαφορετικό χρώμα, τα διαφορετικά χέρια, μάτια και χείλη.

Να μη φοβάσαι τα διαφορετικά ρούχα, τα διαφορετικά τραγούδια και χορούς.

Να μη φοβάσαι τις ξένες ιστορίες, τους ξένους τόπους και τις ξένες για εσένα συνήθειες.

 
Να μη φοβάσαι ότι θα χάσεις ό,τι αγαπάς και είναι μακριά σου.

Η αγάπη μένει ανέπαφη από το χώρο και το χρόνο, η αγάπη είναι αστείρευτη.

Κι αν τρομάξεις στην αρχή με το διαφορετικό ... μετά από λίγο βλέπεις ότι το χαμόγελο έχει παντού την ίδια λάμψη. Το δάκρυ την ίδια αλμύρα.

 
Όπου υπάρχει αγάπη να μη φοβάσαι.

Και εκεί που φοβάσαι ...να αγαπάς !


Να αγαπάς, να αγαπάς !


πηγη εδω


Τα Φαντάσματα του Ασπρόπυργου

VeRsEaU . | Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015 1:30 μμ

12347852_10153258314147966_6031449445341251521_n.jpg
Η αλήθεια είναι ότι εδώ και καιρό είχα ακούσει για τη Φιλοζωική ομάδα « Τα Φαντάσματα του Ασπρόπυργου » και μου είχε κάνει εντύπωση η ονομασία. Η Μαίρη από την Ομάδα με την οποία είχα την τύχη να μιλήσω, μου επιβεβαίωσε αυτό που φοβόμουν. Η ομάδα ονομάστηκε έτσι από την εικόνα των ζώων που αντίκρισαν στην βιομηχανική αυτή περιοχή του Ασπρόπυργου. Έμοιαζαν με φαντάσματα, αόρατες ψυχές σκελετωμένες και κακοποιημένες, εγκαταλειμμένες στο πουθενά ανάμεσα σε χωματερές και καταυλισμούς αθίγγανων δίχως φαγητό, δίχως αγάπη, δίχως περίθαλψη αλλά με την καθημερινή απειλή του θανάτου ή και της περαιτέρω κακοποίησης από τον πληθυσμό της περιοχής. Μακριά από τα μάτια των πολλών, λες και αναδύονταν από κάποια ταινία επιστημονικής φαντασίας.Στην περιοχή του Ασπρόπυργου προτιμούν να εγκαταλείπουν και τα ζώα τους αρκετοί , κατά τα άλλα πολιτισμένοι και « ηθικοί » συμπολίτες μας, καθώς η ομάδα βρίσκει και πολλά ζώα ράτσας τα οποία εγκατέλειψαν οι ιδιοκτήτες τους, ώστε να μη μπορέσουν να βρουν ποτέ το δρόμο της επιστροφής .... Βλέπεις η γεωγραφική θέση της περιοχής και η αδιαφορία του Δήμου προσφέρονται για αυτό ...

Ψάχνοντας περαιτέρω πληροφορίες για να σας παρουσιάσω για « ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ», « σκόνταψα » πάνω στο trailer της ομάδας το οποίο ομολογώ ότι μόλις είδα, δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Τι να γράψω που να περιγράφει αυτές τις εικόνες; Τι να πω για το έργο αυτής της ομάδας που τολμάει αυτό που κανείς μας, χωμένος στο σπίτι και τη ζεστή ασφάλειά του, δεν τολμά; Βάζω και τον εαυτό μου μέσα φυσικά, που λατρεύω τα ζώα .... Κατά την ταπεινή μου άποψη λοιπόν, ο καλύτερος τρόπος για την παρουσίασή της είναι μέσα από το συγκλονιστικό της trailer που ακολουθεί στο link, καθώς τα δικά μου σχόλια περιττεύουν

Trailer της Ομάδας:



Από πού ξεκίνησε λοιπόν αυτή η υπέροχη ομάδα και τι κάνει; 

« Τα Φαντάσματα του Ασπρόπυργου » είναι μια ομάδα εθελοντών που ενώθηκαν περίπου τέσσερα χρόνια πριν, με έναυσμα την ανάγκη τους να βοηθήσουν τα ζώα της περιοχής του Ασπρόπυργου, μετά από δημοσιοποίηση από κατοίκους της περιοχής της απελπιστικής κατάστασης των ζώων της περιοχής κι έκκλησή τους για βοήθεια. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι οι λιγοστοί εθελοντές αρχικά ήταν άγνωστοι μεταξύ τους και οι περισσότεροι ούτε καν διέμεναν στην περιοχή. Παρόλα αυτά, κάπως έτσι γεννήθηκε αυτή η Ομάδα για την οποία έχουν γραφτεί τόσα πολλά και η οποία κάθε Σάββατο - και όχι μόνο- πραγματοποιεί εξορμήσεις στην αφιλόξενη περιοχή του Ασπρόπυργου και φροντίζει τα ταλαίπωρα ζώα της περιοχής που διαφορετικά θα ήταν καταδικασμένα. Κι εγώ κάπου εδώ αναρωτιέμαι ... Πόσα ζώα άραγε να έχουν σωθεί από τις 11 Φλεβάρη του 2012 όπου έγινε και η πρώτη εξόρμηση της ομάδας; Εξορμήσεις που γίνονται από τότε έως σήμερα με πολλούς κινδύνους καθώς στην περιοχή υπάρχουν και καταυλισμοί αθίγγανων που αρπάζουν ζώα και τα κακοποιούν βάναυσα ... Ποιος από εμάς θα τολμούσε να « μπουκάρει » εκεί μέσα και να τα σώσει όπως κάνει ενίοτε αυτή η ομάδα; 

Η χαριτωμένη φατσούλα στην φωτογραφία της ομάδας είναι από ένα κουτάβι που διασώθηκε και υιοθετήθηκε, ενώ η μαμά του, η Άλμπα, και τα έξι αδελφάκια της χάθηκαν.Αν θέλετε κι εσείς να χαρίσετε αγάπη σε ένα ζωάκι και να σώσετε ένα αδέσποτο γεμίζοντας τη ζωή και το σπίτι σας με αγάπη, μπορείτε να ανατρέξετε στο προφίλ της ομάδας στο facebook « ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ » όπου θα βρείτε αγγελίες αλλά και ότι πληροφορίες χρειάζεστε. Γιατί να μην χαρίσετε ένα σπιτάκι στο Ράμπο, τον υπέροχο ημίαιμο πιτμπουλάκο, στο Νουάρ, τον σκυλάκο που γλίτωσε από την φωτιά που ξέσπασε στο εργοστάσιο ανακύκλωσης του Ασπρόπυργου ή σε οποιαδήποτε άλλη ταλαίπωρη ψυχή επιθυμείτε.H ομάδα «Τα Φαντάσματα του Ασπρόπυργου» στην προσπάθεια της για την προστασία και περίθαλψη των αδέσποτων ζώων της περιοχής διοργανώνει το δικό της Χριστουγεννιάτικο Bazaar την Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή 4-5-6 και 11-12-13 Δεκέμβρη στου Ψυρρή, Αγίων Αναργύρων 2. Οι ώρες λειτουργίας θα είναι: Παρασκευή από τις 15:00-23:00, και το Σαββατοκύριακο από τις 11:00 το πρωί έως τις 11:00 το βράδυ. (σταθμός Μετρό/Ηλεκτρικού Μοναστηράκι). 

ghost.jpg

Πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι να βοηθήσουμε όσο μπορούμε αυτό τον αγώνα που καταβάλλεται από λιγοστούς εθελοντές χωρίς καμία βοήθεια από αρμόδιους φορείς που αφορά όμως όλους μας. Αξίζει να αγοράσουμε έστω ένα στολίδι ή ένα δωράκι για έναν τόσο υπέροχο σκοπό αγάπης για να μειωθούν όσο μπορούν αυτές οι εικόνες κακοποιημένων, παρατημένων και σκελετωμένων ζώων να περιφέρονται σα φαντάσματα ανάμεσά μας ..... Οι εικόνες αυτές πρέπει να μας στοιχειώνουν όλους για αυτό αξίζει έστω και μια τόσο δα μικρή χειρονομία αγάπης ...

Καλές γιορτές και πάλι αγαπημένοι μου τριαντάρηδες ... Χριστούγεννα σημαίνει αγάπη και αλληλεγγύη για τον συνάνθρωπο και όλα τα έμψυχα όντα ... Ας νιώσουμε λοιπόν το πραγματικό τους νόημα ... και ας στηρίξουμε όσο μπορούμε όσους βρίσκουν τη δύναμη και τον χρόνο να κάνουν ότι φοβόμαστε ή δεν βρίσκουμε χρόνο από την τρελή καθημερινότητα να κάνουμε εμείς .... Είναι χρέος όλων μας.





Ψεύτικη η ακρογιαλιά...

VeRsEaU . | Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015 8:30 μμ

Εδώ και δώδεκα χρόνια, κάθε καλοκαίρι για ένα μήνα (μέσα Ιουλίου με μέσα Αυγούστου), καταμεσής του Παρισιού τοποθετούνται τεχνητές παραλίες.


Απέναντι από τα δύο κεντρικά νησάκια της πόλης (ξle de la Citι και ξle de Saint -Louis) κατά μήκος του αγαπητού μας Σηκουάνα, μεταφέρονται περίπου 5000 τόνοι άμμου. Έτσι δημιουργείται μια τεχνητή παραλία, με ομπρέλες, ξαπλώστρες, κουβαδάκια, αναψυκτικά, αντηλιακά και όλα τα σχετικά...


Μόνο που λείπει η θάλασσα. Η Θ ά λ α σ σ α.


 Στη θέση της υπάρχει το μπλε του Σηκουάνα, αλλά μόνο για το αγνάντεμα, αφού απαγορεύεται το κολύμπι. Επίσης, υπάρχουν βρύσες και ντουζ για να δροσίζονται οι «λυόμενοι».


 Μόλις πρώτο αντίκρισα αυτήν την δήθεν παραλία, μου φάνηκε αστείο, μέχρι και γελοίο. Χα χα χα! Κοίτα τους! Είναι βασανιστικό, να τα έχεις όλα εκτός από τη θάλασσα. Θα το έλεγα μέχρι και μαζοχιστικό! Χα χα χα, εμένα στη χώρα μου η θάλασσα ήταν πάντα δίπλα μου. Κάθε καλοκαίρι στα πόδια μου, και κάθε χειμώνα στο οπτικό μου πεδίο όποτε το επιθυμούσα. Χα χα χα, ακούς εκεί άμμο και ομπρέλες χωρίς θάλασσα! Χα χα χα.


 


Περνάω πάλι από το σημείο που είδα πριν ένα χρόνο την τεχνητή παραλία. Ετοιμάζονται πάλι να την εγκαταστήσουν. Σε λίγες μέρες θα είναι εκεί. Ακούμπησα στη γέφυρα. Δεν γέλασα αυτή τη φορά. Δεν τους κορόιδεψα. Μόνο μου ήρθε ένα τραγουδάκι στο νου:


 


Χάρτινο το φεγγαράκι


     Ψεύτικη η ακρογιαλιά


Αν με πίστευες λιγάκι


       Θα 'σαν όλα αληθινά...


 


Αν η χαρά είναι αληθινή, τότε είναι και η παραλία.


Εκεί που τα πιτσιρίκια παίζουν με τα κουβαδάκια και οι γονείς τους φτιάχνουν πύργους από άμμο.


Εκεί που κάποιοι βαδίζουν χέρι χέρι.


Εκεί που τα γέλια τους φτάνουν μέχρι σε εμένα πάνω στο δρόμο.


Εκεί, εγώ δεν βλέπω πια τίποτα ψεύτικο.


Εκεί που δεν έχεις τις συνθήκες αλλά τις φτιάχνεις, εκεί είναι το δύσκολο.


Γιατί σημασία δεν έχει το πού, αλλά το πώς και το με ποιον.


Εκεί όλα είναι αληθινά...


πηγή


Όταν έρχεται η στιγμή...

VeRsEaU . | Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015 10:56 πμ

Μια γλυκιά δροσιά, έρχεται το πρωί και σε χαϊδεύει στο αυτί, στο μάγουλο, στο χέρι, ενώ διασχίζεις τη γέφυρα Pont au Change...

Λίγο πιο αργά ο ήλιος ζεσταίνει το πρόσωπο σου, που του το χαρίζεις απλόχερα, σε μια γωνιά κοντά στο Saint Michel...

Η γεύση του καφέ, ζεστού ακόμα, γίνεται κομμάτι του "είναι" σου, κάπου σ' ένα αυτόματο μηχάνημα της πόλης. Τόσα χρόνια αυτή η γεύση, παντού, πάντα και για κάθε λόγο.

Ο ανθρώπινος περίγυρός σου, κάπου κοντά στη Notre Dame, πάντα πολύχρωμος και θορυβώδης, χωρίς να παρουσιάζει όμως σημαντικές παρεκκλίσεις. Γέλια, λόγια, λόγια, γέλια... Ιούνιος, τουρίστες, Παρίσι.

Τα φανάρια λειτουργούν κανονικά, κόκκινο, πορτοκαλί, πράσινο, πάμε!

Τα γυαλιά ηλίου μία τα βάζεις μία τα βγάζεις, ο ήλιος ποτέ δεν μένει κάπου για πολύ.

Θα κοιτάξεις τα παπούτσια σου ενώ περπατάς που δρόμο παίρνουν δρόμο αφήνουν και κρυφά, θα μετανιώνεις που βιάστηκες πάλι να μη φορέσεις κάλτσες... Παρόλα αυτά η δροσιά σε αναζωογονεί.

Θα ανέβεις, θα κατέβεις τις σκάλες του μετρό, θα χαθείς για λίγο στα υπόγεια τούνελ για να ξαναβγείς περήφανα μετά από λίγο.

Θα μπεις σε κάποιο μαγαζί, θα ανακαλύψεις έναν καινούργιο δρόμο ή δρομάκι, πάλι θα διαπιστώσεις κάτι, θα αναρωτηθείς για κάτι, θα επιβεβαιωθείς ή θα διαψευστείς για κάτι... που έχει σχέση με τις διάσπαρτες καθημερινές ανώδυνες σκέψεις σου.

Και κάπου θα σταθείς. Αυθόρμητα. Κι αυτή η δροσιά που, πάλι έτσι όπως έρχεται μαζί με τη σωστή δόση ήλιου τη συγκεκριμένη αυτή στιγμή, μετατρέπεται


σε πρωινό αεράκι που μπαίνει από τη σήτα ενώ εσύ κοιμάσαι ακόμη μέσα στη σκηνή, σ' ένα κάμπινγκ σε ελληνικό νησί. Σηκώνεσαι, ανοίγεις την σκηνή και με μισόκλειστα τα μάτια κατευθύνεσαι προς τις κοινές τουαλέτες. Πλένεις το πρόσωπο, πλένεις τα δόντια, και πας να φορέσεις το μαγιό αν δεν το έχεις κάνει ήδη... Τα τζιτζίκια, τα καινούργια κουνούπια που σε τσίμπησαν, η λερωμένη από άμμο πετσέτα... όλα είναι εκεί, μέσα σε αυτήν τη δροσιά που ήρθε και σε βρήκε κεντρικά του Παρισιού. Όλα είναι στο χέρι σου, στη χούφτα σου, μπροστά στα μάτια σου αν θες...

σε διαπερνά...

σαν ένα μικρό ηλεκτροσόκ.


Ανοίγεις πάλι τα μάτια, αν τα έκλεισες, ή στεγνώνει το μάτι αν κάπως βούρκωσε (εξαρτάται τη μέρα), πάντως την ενέργεια την πήρες. Ήρθε και σε βρήκε μία στιγμή σου. Μια στιγμή απλή, απλούστατη αλλά πλήρης και ευτυχισμένη. Πρωί, καλοκαίρι, κάμπινγκ, τζιτζίκια, άμμος στην πετσέτα. Αυτό.

Σηκώνεις το βλέμμα ευθεία, χαμογελάς σε κάποιους περαστικούς, γυρνάς τριγύρω... Παρίσι. Όμορφο Παρίσι. Όμορφα τα πέλματα μας στην αμμουδιά την ώρα που σκάει το κύμα.

Απλές στιγμές που συναντιούνται, εξισορροπούνται και επαναπροσδιορίζονται για να συνεχίσεις όπου και όπως. Η μόνη σταθερά πάντα είσαι εσύ. Κι αυτό είναι θετικό.

Ανασαίνοντας Αιγαίο, εκπνέοντας Σηκουάνα...

και ξανασαίνοντας δυνατά.    Συνεχίζοντας.  

Όμορφο καλοκαίρι.. από το Παρίσι το άτιμο. Το όμορφο.

big_eiffel_n.jpeg

photo by Haris Misiakos



photo by Haris Misiakos

Πηγή εδώ