Ο χρόνος που μου δόθηκε

Κάποιος μου είπε πως η ζωή είναι πολύ πιο απλή από αυτό που φαντάζομαι. Ότι δεν έχω παρά να αποφασίσω τι θέλω να κάνω με το χρόνο που μου δόθηκε. Πολύ ενθαρρυντική άποψη. Μου θυμίζει πως έχω τον έλεγχο, πως ο ίδιος ορίζω τη μοίρα μου, ότι έχω τη δύναμη να πετύχω τα πάντα, αρκεί να το θελήσω πραγματικά. «Ο χρόνος που μου δόθηκε». Αυτό έχω στην διάθεσή μου. Κοιτάζω αυτή την πρόταση ξανά και ξανά. Συνειδητοποιώ πως περιέχει ακόμα μια σπαζοκεφαλιά, μεγαλύτερη και πιο δυσνόητη από τον χρόνο.

Δηλώνει ξεκάθαρα ότι κάτι υπάρχει πίσω απ' όλα. Ποιος ήταν τόσο καλός μαζί μου, και τι έκανα για να την αξίζω αυτή την ευκαιρία; Ποιο είναι το τίμημα που περιμένει να πληρώσω; Υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος να διαχειριστώ το δώρο μου και αν ναι πως θα τον ανακαλύψω; Ορίζω την μοίρα μου ή είμαι θεατής στο έργο μου, με σκηνικό τον κόσμο και σενάριο τη ζωή μου; Σε ποια σκακιέρα είμαι το πιόνι που κινείται μόνο μπροστά και μάχεται με την ελπίδα ότι ίσως κάποτε γίνει βασιλιάς; 

Το μάτι μου πέφτει στο ρολόι του υπολογιστή. Ακόμα και αν δεν ξέρω απόλυτα τι είναι αυτός ο χρόνος που μου δόθηκε, στέκομαι εδώ και κοιτάζω τα δευτερόλεπτα να κυλούν. Μια μαύρη τρύπα που λαίμαργα τον καταπίνει και κλέβει σιγά σιγά την ύπαρξή μου. Πάλι χάνομαι στις σκέψεις μου ... Γιατί ποτέ δεν μπορώ να συγκρατήσω το μυαλό μου και να εστιάσω σε αυτό που θέλω να πω; Δεν είναι η ώρα να λύσω τα υπαρξιακά μου. Προέχουν πιο εύκολα πράγματα, πιο απλά. Να αποφασίσω τι θέλω να κάνω με αυτόν τον επιπλέον χρόνο. Αυτός είναι ο στόχος. Πόσο εύκολο φαίνεται; Απορώ πως δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα. Όλη η αλήθεια, το μυστικό της ζωής σε μια απλή πρόταση.

Να μην ξεφύγω από τον στόχο μου! Οτιδήποτε θελήσω βρίσκεται γύρω μου και με περιμένει. Αρκεί να έχω ισχυρή θέληση και πίστη στις δυνάμεις μου και θα γίνει δικό μου! Αρκεί να αδράξω τη μέρα, να πιάσω την ευκαιρία απ' τα μαλλιά. Μπορώ να το κάνω! Τι χαζός που ήμουν τόσο καιρό. Γιατί έπρεπε να περιμένω τόσο για να το ανακαλύψω; Τώρα ξέρω, δεν έχω παρά να αποφασίσω τι θέλω να κάνω. Είναι τόσο δυνατές οι λέξεις αυτής της πρότασης που με ταρακούνησαν. Κεραυνός εν αιθρία, χαστούκι που προσγειώθηκε στο πρόσωπο μου και με ξύπνησε απ' το λήθαργο.

Το μάτι μου ξανά πέφτει στο ρολόι του υπολογιστή. Πόσος χρόνος πέρασε από την ώρα που με ρώτησα τι θέλω; Άντε πάλι με τον χρόνο! Όχι δεν θα αφήσω ξανά το μυαλό μου να πέσει στην ίδια παγίδα. Θα τον μετρήσω αλλιώς. Θα τον μετρήσω σαν τον χρόνο που μου δόθηκε ...

Ένα ποτήρι κρασί και τέσσερα τσιγάρα. Τόσο πέρασε. Και στο ενδιάμεσο δεκάδες σκέψεις και συνειρμοί. Όλα τα θέλω μου, οι επιθυμίες μου μέσα στον χρόνο αυτό. Ώρες ώρες αναρωτιέμαι τι είναι η ζωή, δεν ξέρω αν είναι παιχνίδι, αν είναι θαύμα ή ένα μυστήριο που θα πρέπει να εξηγήσω. Δεν ξέρω αν είναι το δώρο που μου δόθηκε, δώρο αναμφίβολα ανεκτίμητο, που το κρατώ στα χέρια μου. Μα ούτε και θέλω να μάθω. Όχι τόσο επειδή η γνώση θα μου στερήσει το δικαίωμα της επιλογής, της αυτόβουλης απόφασης, όσο γιατί η γνώση θα ξεγυμνώσει την ελπίδα μου.

Συνειδητοποιώ ότι οι πρώτες μου σκέψεις στο άκουσμα της ερώτησης δηλαδή αν υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος να διαχειριστώ τον χρόνο που μου δόθηκε και αν ναι πως θα τον ανακαλύψω, δεν κατάφερε να βρει απάντηση ουσίας ακόμη για έναν απλό λόγο. Γιατί η πρώτη αυθόρμητη μου αντίδραση ήταν η κάλυψη των βασικών αναγκών και ορμών μου. Μια αντίδραση ενστικτώδης και υποσυνείδητη. Αγαθά, πρόσωπα και καταστάσεις που θα μπορούσαν να με κάνουν χαρούμενο, όχι όμως ευτυχισμένο. Κάποια από αυτά τα έχω ήδη. Κάποια άλλα ίσως δεν τα αποκτήσω ποτέ. Δεν έχει σημασία. Κανείς άλλωστε δεν με ρώτησε τι θέλω να αποκτήσω, αλλά τι θέλω να κάνω. Τι να κάνω ...

xronos-dothike1-426x459.jpg

Στον χρόνο που μου δόθηκε θέλω να ...

Στέκομαι απέναντι μου και να μπορώ να με κοιτάζω στα μάτια, χωρίς ποτέ να στρέψω το βλέμμα από ντροπή. Να βρίσκω τη δύναμη να διατηρώ το χαμόγελο στα χείλη μου, ακόμα και όταν τα μάτια μου κλαίνε. Να συνεχίσω να στέκομαι όρθιος και να κοιτάζω στα μάτια αυτούς που με πονάνε. Να βρίσκω απαντήσεις, να δίνω στην καρδιά μου κάθε φορά που μου ζητά να μάθει το γιατί. Να βρω τη δύναμη να παραμείνω πιστός στα θέλω μου, να τα τιμήσω, να μη τα ξεπουλήσω. Κι αν φύγω από αυτόν τον κόσμο χωρίς μια, τουλάχιστον να σώσω την ψυχή μου.

Στον χρόνο που μου δόθηκε ...

Μάνα, Πατέρα, θέλω να μην αφήσω ούτε μια μέρα να περάσει χωρίς να σας δείξω την αγάπη μου. Να μην επιτρέψω ούτε στιγμή στο μυαλό μου να ξεχάσει την απέραντη ευγνωμοσύνη μου για ότι έχετε κάνει. Και εσύ φίλε μου, ακούς; Θέλω να είμαι δίπλα σου στις λύπες σου και στις χαρές σου. Να είμαι εκεί όταν θα πέσεις και να σου προσφέρω το χέρι μου να σηκωθείς. Να πάρω το βάρος σου, στους ώμους μου και να σε ξεκουράσω.

Γλυκιά αγαπημένη μου, που με κοιτάς στα μάτια και με ρωτάς τι θέλω; Θέλω στον χρόνο που μου δόθηκε να ανοίξω τα χέρια μου, να σε αγκαλιάσω και να σε κρύψω από όσα φοβάσαι. Να σου γιατρέψω τις πληγές, να σου ζεστάνω την καρδιά, να κάνω τον πόνο σου δικό μου. Να σε γεμίσω με γεύσεις, ήχους, με μυρωδιές και χρώματα. Να σου προσφέρω τα πιο όμορφα κομμάτια που κρύβω μέσα μου.

Και για μένα βρε ζωή θέλω, τούτα. Ένα άλογο ακούραστο σαν τη γη και γρήγορο σαν τον άνεμο. Ένα σπαθί λαμπερό σαν φλεγόμενο άστρο και πιστό σαν τον καλύτερο φίλο. Μια πανοπλία ελαφριά σαν πούπουλο και ανθεκτική σαν τη φολίδα του δράκου. Να με ταξιδέψεις σε κόσμους κολασμένους, με πλάσματα γεμάτα κακία και μίσος όπου θα ξέρω ποιος είναι ο εχθρός μου, με τι παλεύω και τι προσπαθώ να κερδίσω.

Να αισθανθώ βρε ζωή, ναι, και να ζήσω επιτέλους με αλήθειες τον χρόνο που μου δόθηκε ...

Νέο άρθρο μου, στην Εναλλακτική Δράση

http://enallaktikidrasi.com/2016/12/xronos-dothike/


Άνθρωποι...

Άνθρωποι ...που κατανόησαν ότι για να γνωρίσουν το αληθινό νόημα μιας κατάστασης έπρεπε πρώτα να βιώσουν τον παραλογισμό της , για να μπορέσουν να ξαναρχίσουν από την αρχή .

Που τελικά κατάλαβαν πως όταν περπατήσεις στη θύελλα και βγεις από αυτήν , δε θα είσαι ο ίδιος άνθρωπος , κατανοώντας ότι αυτή ήταν η ουσία της θύελλας , έχοντας πάντα μέσα τους ότι όλα είναι στιγμές , ότι στις μεγάλες σχέσεις λείπει ο έρωτας , στους μεγάλους έρωτες λείπει η σχέση και αυτό που κατέχεις είναι εκείνο που επιλέγεις να μη στο πάρει κανείς .

Άνθρωποι ...που περιμένουν το τρένο της μεγάλης στιγμής , που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή τους , φτάνει επιτελούς στον προορισμό , που χρόνια περίμεναν χαρίζοντας στον εαυτό τους αυτό που είχαν στο μυαλό τους .
Αναρωτιούνται εάν τελικά ανέβηκαν στο σωστό συρμό ή έκαναν λάθος και απλά κουμπώνοντας το παλτό τους συνεχίζουν το οδοιπορικό στις ράγες των χαμένων ευκαιριών .

Άνθρωποι ...που κάποτε γνωρίσαν τις ακρότητες της ανθρωπινής ψυχής κατάφεραν στο τέλος να ανακτήσουν το θάρρος τους κατανοώντας ότι ...η ζωή είναι ένας προορισμός χωρίς επιστροφή και να σταθμίσουν όσα συνέβησαν στη ζωή τους διαπιστώνοντας ότι τελικά υπάρχει φόβος μπροστά στην ελευθερία , ξέροντας ότι ποτέ δε θα είναι απόλυτα ο εαυτός τους . Όμως κατάφεραν να κάνουν τη μεγάλη ανατροπή φεύγοντας ή μένοντας καταλαβαίνοντας πια την σπουδαιότητα της συγχώρεσης και της εμπιστοσύνης μέσα από το δρόμο της αυτογνωσίας , προσπαθώντας να σταθούν ξανά στα πόδια τους και να δημιουργήσουν έχοντας πάντα μέσα τους ότι όλα είναι μόνο στιγμές και ότι όλα εδώ μένουν.

Όταν δε , ανακαλύψουμε την πραγματική αλήθεια των πραγμάτων νιώθουμε να χάνεται ο κόσμος. Έχουμε να παλέψουμε με το θεριό. Και τότε πια καταλαβαίνουμε ότι είμαστε πραγματικά δυνατοί , δε φοβόμαστε. Δεν αισθανόμαστε ενοχές πια ....τότε είναι που καταλαβαίνουμε ότι η ψυχή ησύχασε ...και μεις ξαναπετάξαμε.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα όπου και αν είμαστε και με ότι κουβαλάμε στη ψυχή μας .

Άλλωστε ο καθένας γνωρίζει την αλήθεια του .




Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, πού με βάζεις;

Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, πού με βάζεις ;
 

Πάνω σ΄ένα τοίχο στο χρώμα του ουρανού και της θάλασσας, μέσα σ'ένα μικρό πάρκο στα βόρια του Παρισιού.
 

Και άμα πέσω από εκεί ;
 

Θα πέφτεις σε άλλα « σ'αγαπώ ». Θα ηχούν διαφορετικά, αλλά πάντα θα εννοούν το ίδιο πράγμα. Να μη φοβάσαι.

Να μη φοβάσαι τη διαφορετική γλώσσα, τη διαφορετική προφορά, τις άγνωστες λέξεις, τις ξένες διαλέκτους.

Να μη φοβάσαι το διαφορετικό χρώμα, τα διαφορετικά χέρια, μάτια και χείλη.

Να μη φοβάσαι τα διαφορετικά ρούχα, τα διαφορετικά τραγούδια και χορούς.

Να μη φοβάσαι τις ξένες ιστορίες, τους ξένους τόπους και τις ξένες για εσένα συνήθειες.

 
Να μη φοβάσαι ότι θα χάσεις ό,τι αγαπάς και είναι μακριά σου.

Η αγάπη μένει ανέπαφη από το χώρο και το χρόνο, η αγάπη είναι αστείρευτη.

Κι αν τρομάξεις στην αρχή με το διαφορετικό ... μετά από λίγο βλέπεις ότι το χαμόγελο έχει παντού την ίδια λάμψη. Το δάκρυ την ίδια αλμύρα.

 
Όπου υπάρχει αγάπη να μη φοβάσαι.

Και εκεί που φοβάσαι ...να αγαπάς !


Να αγαπάς, να αγαπάς !


πηγη εδω


Τα Φαντάσματα του Ασπρόπυργου

12347852_10153258314147966_6031449445341251521_n.jpg
Η αλήθεια είναι ότι εδώ και καιρό είχα ακούσει για τη Φιλοζωική ομάδα « Τα Φαντάσματα του Ασπρόπυργου » και μου είχε κάνει εντύπωση η ονομασία. Η Μαίρη από την Ομάδα με την οποία είχα την τύχη να μιλήσω, μου επιβεβαίωσε αυτό που φοβόμουν. Η ομάδα ονομάστηκε έτσι από την εικόνα των ζώων που αντίκρισαν στην βιομηχανική αυτή περιοχή του Ασπρόπυργου. Έμοιαζαν με φαντάσματα, αόρατες ψυχές σκελετωμένες και κακοποιημένες, εγκαταλειμμένες στο πουθενά ανάμεσα σε χωματερές και καταυλισμούς αθίγγανων δίχως φαγητό, δίχως αγάπη, δίχως περίθαλψη αλλά με την καθημερινή απειλή του θανάτου ή και της περαιτέρω κακοποίησης από τον πληθυσμό της περιοχής. Μακριά από τα μάτια των πολλών, λες και αναδύονταν από κάποια ταινία επιστημονικής φαντασίας.Στην περιοχή του Ασπρόπυργου προτιμούν να εγκαταλείπουν και τα ζώα τους αρκετοί , κατά τα άλλα πολιτισμένοι και « ηθικοί » συμπολίτες μας, καθώς η ομάδα βρίσκει και πολλά ζώα ράτσας τα οποία εγκατέλειψαν οι ιδιοκτήτες τους, ώστε να μη μπορέσουν να βρουν ποτέ το δρόμο της επιστροφής .... Βλέπεις η γεωγραφική θέση της περιοχής και η αδιαφορία του Δήμου προσφέρονται για αυτό ...

Ψάχνοντας περαιτέρω πληροφορίες για να σας παρουσιάσω για « ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ», « σκόνταψα » πάνω στο trailer της ομάδας το οποίο ομολογώ ότι μόλις είδα, δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Τι να γράψω που να περιγράφει αυτές τις εικόνες; Τι να πω για το έργο αυτής της ομάδας που τολμάει αυτό που κανείς μας, χωμένος στο σπίτι και τη ζεστή ασφάλειά του, δεν τολμά; Βάζω και τον εαυτό μου μέσα φυσικά, που λατρεύω τα ζώα .... Κατά την ταπεινή μου άποψη λοιπόν, ο καλύτερος τρόπος για την παρουσίασή της είναι μέσα από το συγκλονιστικό της trailer που ακολουθεί στο link, καθώς τα δικά μου σχόλια περιττεύουν

Trailer της Ομάδας:



Από πού ξεκίνησε λοιπόν αυτή η υπέροχη ομάδα και τι κάνει; 

« Τα Φαντάσματα του Ασπρόπυργου » είναι μια ομάδα εθελοντών που ενώθηκαν περίπου τέσσερα χρόνια πριν, με έναυσμα την ανάγκη τους να βοηθήσουν τα ζώα της περιοχής του Ασπρόπυργου, μετά από δημοσιοποίηση από κατοίκους της περιοχής της απελπιστικής κατάστασης των ζώων της περιοχής κι έκκλησή τους για βοήθεια. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι οι λιγοστοί εθελοντές αρχικά ήταν άγνωστοι μεταξύ τους και οι περισσότεροι ούτε καν διέμεναν στην περιοχή. Παρόλα αυτά, κάπως έτσι γεννήθηκε αυτή η Ομάδα για την οποία έχουν γραφτεί τόσα πολλά και η οποία κάθε Σάββατο - και όχι μόνο- πραγματοποιεί εξορμήσεις στην αφιλόξενη περιοχή του Ασπρόπυργου και φροντίζει τα ταλαίπωρα ζώα της περιοχής που διαφορετικά θα ήταν καταδικασμένα. Κι εγώ κάπου εδώ αναρωτιέμαι ... Πόσα ζώα άραγε να έχουν σωθεί από τις 11 Φλεβάρη του 2012 όπου έγινε και η πρώτη εξόρμηση της ομάδας; Εξορμήσεις που γίνονται από τότε έως σήμερα με πολλούς κινδύνους καθώς στην περιοχή υπάρχουν και καταυλισμοί αθίγγανων που αρπάζουν ζώα και τα κακοποιούν βάναυσα ... Ποιος από εμάς θα τολμούσε να « μπουκάρει » εκεί μέσα και να τα σώσει όπως κάνει ενίοτε αυτή η ομάδα; 

Η χαριτωμένη φατσούλα στην φωτογραφία της ομάδας είναι από ένα κουτάβι που διασώθηκε και υιοθετήθηκε, ενώ η μαμά του, η Άλμπα, και τα έξι αδελφάκια της χάθηκαν.Αν θέλετε κι εσείς να χαρίσετε αγάπη σε ένα ζωάκι και να σώσετε ένα αδέσποτο γεμίζοντας τη ζωή και το σπίτι σας με αγάπη, μπορείτε να ανατρέξετε στο προφίλ της ομάδας στο facebook « ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ » όπου θα βρείτε αγγελίες αλλά και ότι πληροφορίες χρειάζεστε. Γιατί να μην χαρίσετε ένα σπιτάκι στο Ράμπο, τον υπέροχο ημίαιμο πιτμπουλάκο, στο Νουάρ, τον σκυλάκο που γλίτωσε από την φωτιά που ξέσπασε στο εργοστάσιο ανακύκλωσης του Ασπρόπυργου ή σε οποιαδήποτε άλλη ταλαίπωρη ψυχή επιθυμείτε.H ομάδα «Τα Φαντάσματα του Ασπρόπυργου» στην προσπάθεια της για την προστασία και περίθαλψη των αδέσποτων ζώων της περιοχής διοργανώνει το δικό της Χριστουγεννιάτικο Bazaar την Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή 4-5-6 και 11-12-13 Δεκέμβρη στου Ψυρρή, Αγίων Αναργύρων 2. Οι ώρες λειτουργίας θα είναι: Παρασκευή από τις 15:00-23:00, και το Σαββατοκύριακο από τις 11:00 το πρωί έως τις 11:00 το βράδυ. (σταθμός Μετρό/Ηλεκτρικού Μοναστηράκι). 

ghost.jpg

Πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι να βοηθήσουμε όσο μπορούμε αυτό τον αγώνα που καταβάλλεται από λιγοστούς εθελοντές χωρίς καμία βοήθεια από αρμόδιους φορείς που αφορά όμως όλους μας. Αξίζει να αγοράσουμε έστω ένα στολίδι ή ένα δωράκι για έναν τόσο υπέροχο σκοπό αγάπης για να μειωθούν όσο μπορούν αυτές οι εικόνες κακοποιημένων, παρατημένων και σκελετωμένων ζώων να περιφέρονται σα φαντάσματα ανάμεσά μας ..... Οι εικόνες αυτές πρέπει να μας στοιχειώνουν όλους για αυτό αξίζει έστω και μια τόσο δα μικρή χειρονομία αγάπης ...

Καλές γιορτές και πάλι αγαπημένοι μου τριαντάρηδες ... Χριστούγεννα σημαίνει αγάπη και αλληλεγγύη για τον συνάνθρωπο και όλα τα έμψυχα όντα ... Ας νιώσουμε λοιπόν το πραγματικό τους νόημα ... και ας στηρίξουμε όσο μπορούμε όσους βρίσκουν τη δύναμη και τον χρόνο να κάνουν ότι φοβόμαστε ή δεν βρίσκουμε χρόνο από την τρελή καθημερινότητα να κάνουμε εμείς .... Είναι χρέος όλων μας.





Ψεύτικη η ακρογιαλιά...

Εδώ και δώδεκα χρόνια, κάθε καλοκαίρι για ένα μήνα (μέσα Ιουλίου με μέσα Αυγούστου), καταμεσής του Παρισιού τοποθετούνται τεχνητές παραλίες.


Απέναντι από τα δύο κεντρικά νησάκια της πόλης (ξle de la Citι και ξle de Saint -Louis) κατά μήκος του αγαπητού μας Σηκουάνα, μεταφέρονται περίπου 5000 τόνοι άμμου. Έτσι δημιουργείται μια τεχνητή παραλία, με ομπρέλες, ξαπλώστρες, κουβαδάκια, αναψυκτικά, αντηλιακά και όλα τα σχετικά...


Μόνο που λείπει η θάλασσα. Η Θ ά λ α σ σ α.


 Στη θέση της υπάρχει το μπλε του Σηκουάνα, αλλά μόνο για το αγνάντεμα, αφού απαγορεύεται το κολύμπι. Επίσης, υπάρχουν βρύσες και ντουζ για να δροσίζονται οι «λυόμενοι».


 Μόλις πρώτο αντίκρισα αυτήν την δήθεν παραλία, μου φάνηκε αστείο, μέχρι και γελοίο. Χα χα χα! Κοίτα τους! Είναι βασανιστικό, να τα έχεις όλα εκτός από τη θάλασσα. Θα το έλεγα μέχρι και μαζοχιστικό! Χα χα χα, εμένα στη χώρα μου η θάλασσα ήταν πάντα δίπλα μου. Κάθε καλοκαίρι στα πόδια μου, και κάθε χειμώνα στο οπτικό μου πεδίο όποτε το επιθυμούσα. Χα χα χα, ακούς εκεί άμμο και ομπρέλες χωρίς θάλασσα! Χα χα χα.


 


Περνάω πάλι από το σημείο που είδα πριν ένα χρόνο την τεχνητή παραλία. Ετοιμάζονται πάλι να την εγκαταστήσουν. Σε λίγες μέρες θα είναι εκεί. Ακούμπησα στη γέφυρα. Δεν γέλασα αυτή τη φορά. Δεν τους κορόιδεψα. Μόνο μου ήρθε ένα τραγουδάκι στο νου:


 


Χάρτινο το φεγγαράκι


     Ψεύτικη η ακρογιαλιά


Αν με πίστευες λιγάκι


       Θα 'σαν όλα αληθινά...


 


Αν η χαρά είναι αληθινή, τότε είναι και η παραλία.


Εκεί που τα πιτσιρίκια παίζουν με τα κουβαδάκια και οι γονείς τους φτιάχνουν πύργους από άμμο.


Εκεί που κάποιοι βαδίζουν χέρι χέρι.


Εκεί που τα γέλια τους φτάνουν μέχρι σε εμένα πάνω στο δρόμο.


Εκεί, εγώ δεν βλέπω πια τίποτα ψεύτικο.


Εκεί που δεν έχεις τις συνθήκες αλλά τις φτιάχνεις, εκεί είναι το δύσκολο.


Γιατί σημασία δεν έχει το πού, αλλά το πώς και το με ποιον.


Εκεί όλα είναι αληθινά...


πηγή